من شعر را
من سکوت را
من خویش را
زمزمه کردم برای رسیدنت
آنچنان دور
آنچنان دیر
همهء فردا را به تمام امروز دلخوش کرده ام
گویی تن تو تقویم دیر پای دیروز بود و من تقدیر شگفت امروز
چه بسیارند شب زدگانی که هیچ خویشاوندی با ماه ندارند و ستاره را شوم ترین نقطه آسمان میدانند
ام.کا
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر