قاصدکان این دشت بی خبر
رسولان رسوایی سراب بودند
جخ هزار تابستان بی تمنّا
چاک دهد لبهای بیابان را
بازهم ابر بغضهایش را شتابان
به زبان شاعرانه ی باران
به تو خواهد رساند
باور نمی کنی؟!
من قسم خورده ام هیچ بهاری را بی بشارت نگذارم
شاید
غفلت در دستانم نبض نمی زند
که هیجانِ یقین تو فراموشی زاییده؟!!
خوب میدانم
مقصر مرزهای به هدر رفته ی من بودند
که حّد توقعاتم گسترده تر شد
من این توّهم متروک را دوست دارم
باغ های توجیه و توجه تان سبز
مَدارِ مُدارایم هلال لبهایت را که رها نکرد
بگذار صورت زمین و زمان را گِرد کنند
ثُبات این سایه به خورشید ایمان آورده
مسعود
هیچ نظری موجود نیست:
ارسال یک نظر