324

 

دوستت دارم

تشنه انگارانه تر از جای پای آب بر لبِ کویر

دوستت دارم

کهنه تر از مستی شرابی که مادرم روزی که دنیا را لب زدم از انگورهای اویخته بر دالان ارزوهایش ریخته بود

دوستت دارم

 راست تر از سروهایی که آزادنه دل به آغوش تابستان ساییده اند
راست ...تر از قصه هایی که از کودکی دروغ بود و تکراری

دوستت دارم

 چون گَون هایی که به یک لبخند نسیم میمانند بر گوشهء لبهای تفیده صحرا

دوستت دارم

چونان شقایق که به ابتذال ماندن عشق را رها نمیکند

دوستت دارم

به زیبایی لبهایت که نام مرا در شوکران گَس هزار اما و اگر های عرف به دل میکشد و در سکوت و صبوری میپیچد گویی که مادری طفلی را از حادثه جدا نگاه داشته و به میان سینه فشرده

دوستت دارم

 فارغ از مفهومی که زندگی را دل خوش میاید

دوستت دارم

 به خنیاگری لبخند کوچ بر چشم پرستو

دوستت دارم

 به حرمت شیری که مادرم به تنم ریخت

 تا امروز برای عشقبازی با تو دوام بیاورد این روح بیقرار