زخم هر چه کاری تر شعر جاری تر
برای واژه هایت لالایی بخوان
تمام اشکهایت را در چمدان لحظه هایت بگذار
خوف نکن
ما عادت کرده ایم از حرف های تلخ
برای دل ِ عاشقمان مرهم بسازیم
غزل میشود پنجرهء اطاقت
قصیده میشود لبخندت با خلوت
۱۳۹۳ خرداد ۱۷, شنبه
331
بیا میان هرزگی های بی خوابِ کبود
یک بار برای هرگز بی رویا
نه سایه بر دیوار و
ونه غروب بر شانهء کوه را
بهانه بیاوریم
حصار مأیوس این لحظه
تاب غزل نداشت
تنها بغض همین چند واژه گریه شد
اشتراک در:
نظرات (Atom)